Na 10 polskich lotniskach można lądować w warunkach ograniczonej widzialności

Dziesięć lotnisk w Polsce zaopatrzone jest w urządzenia, dzięki którym możliwe jest lądowanie w warunkach ograniczonej widzialności. Według Urzędu Lotnictwa Cywilnego, najlepiej wyposażone jest warszawskie Okęcie.

Jeśli nieodpowiednia pogoda uniemożliwia start samolotu, przewoźnik musi zaopiekować się pasażerami i np. dostarczyć posiłki w czasie oczekiwania na przelot, a jeśli transport do miejsca przeznaczenia będzie możliwy dopiero następnego dnia, przewoźnik jest zobowiązany również do zorganizowania pasażerom noclegów w hotelu. Jeżeli z powodu mgły samolot musi wylądować na lotnisku zapasowym, przewoźnik powinien zapewnić klientom także transport do portu przeznaczenia.

Lotnicza branża dzieli podejścia do lądowania w warunkach ograniczonej widzialności (czyli np. we mgle) na trzy kategorie, ustalone przez organizację międzynarodowego lotnictwa cywilnego ICAO. Dla każdej z nich określone są minimalne wartości widzialności i tzw. "wysokości decyzji", na której musi być ustanowiony kontakt wzrokowy z obiektami naziemnymi tak, aby pilot mógł podjąć decyzję o kontynuowaniu podejścia i lądowaniu. Dla kategorii I wartości te wynoszą: 550 metrów widzialności na drodze startowej oraz wysokość decyzji równa 200 stóp (60 m), dla kategorii II odpowiednio 300 metrów i 100 stóp. Na lotniskach w Bydgoszczy, Krakowie, Katowicach, Gdańsku, Poznaniu, Rzeszowie, Wrocławiu, Szczecinie i Łodzi mogą lądować samoloty tylko przy zastosowaniu procedury kategorii pierwszej, czyli najniższej. Jedynie na Okęciu możliwe jest lądowanie mieszczące się w kategorii drugiej.

Procedury podejść w określonych kategoriach na poszczególnych lotniskach zatwierdzane są przez władze lotnicze państwa, na terytorium którego znajduje się lotnisko. Według Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, samo wyposażenie lotniska to jeszcze za mało, by samoloty mogły stosować te procedury; maszyna musi być także odpowiednio wyposażona, a załoga przeszkolona.