Rozpoczęto starania o nowy, polski wpis na listę UNESCO

Zespół zabytkowej warzelni soli w Ciechocinku może znaleźć się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Podpisy pod wnioskiem, który rozpoczyna oficjalną drogę w tym kierunku, złożyli we wtorek, 13 sierpnia marszałek województwa kujawsko-pomorskiego Piotr Całbecki i burmistrz Ciechocinka Jarosław Jucewicz.

Ciechocińskie tężnie i cały zespół solankowy są unikatowym zabytkiem techniki, ważnym elementem architektonicznym i funkcjonalnym uzdrowiska. To wizytówka naszego regionu, dlatego dokładamy wszelkich starań, aby to dziedzictwo chronić i promować na arenie międzynarodowej. Warto też przypomnieć, że w czerwcu sejmik województwa zdecydował o zakupie dwóch zabytkowych obiektów w Ciechocinku - nieczynnego od lat i niszczejącego basenu solankowego oraz łazienek uzdrowiskowych. To kolejne elementy, które odrestaurujemy i udostępnimy kuracjuszom i mieszkańcom - podkreślił marszałek Piotr Całbecki.

Zespół tężni i warzelni soli wraz z parkami Tężniowym i Zdrojowym zostały już wpisane na krajową listę Pomników Historii Prezydenta RP. Mam nadzieję, że tę rangę uda się podnieść. Naszym wspólnym priorytetem jest zachowanie tego dziedzictwa kulturowego dla przyszłych pokoleń -dodał burmistrz Ciechocinka Jarosław Jucewicz.

Wśród obiektów tworzących zespół zabytkowej warzelni soli, które zostały wskazane we wniosku, są tężnie solankowe, budynek warzelni soli, podziemna komora ujęcia solanki, nadziemna otwarta instalacja Grzybek i przepompownia. Ciechociński kompleks, działający w oparciu o technologie i urządzenia funkcjonujące od ubiegłego stulecia, jest jedynym historycznym zespołem nieprzerwanie warzącym sól w skali przemysłowej w Europie, a jego charakterystyczne elementy - tężnie solankowe - stanowią największy tego typu zespół na Starym Kontynencie. Ich modernizacja zakończyła się w ubiegłym roku.

Wpis obiektu na listę UNESCO jest wieloetapowym procesem. Przygotowany wniosek zostanie teraz poddany weryfikacji na poziomie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, które następnie zgłasza wybrany obiekt do Centrum Światowego Dziedzictwa UNESCO w Paryżu. Dalszej oceny dokonują eksperci z Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych (International Council on Monuments and Sites, ICOMOS) i Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (International Union for Conservation of Nature, IUCN). Decyzja o wpisie zapada podczas corocznej sesji Komitetu Światowego Dziedzictwa.